Ezartzea ez da hobetzea: nola neurtu osasun-teknologia baten eragina

Zenbat teknologia ezarri ditu zure erakundeak, urtebete geroago benetan zer aldatu den frogatu ezinik? Osasun-erakunde batek teknologia berri bat bereganatzeko prozesuak ez dakar berehalako hobekuntzarik. Irtenbiderik egokiena aukeratu ondoren, aurreko artikuluan azaldu genuen bezala, beharrezkoa da erakundearen funtzionamenduan behar bezala txertatzea eta ezarritako helburuak benetan betetzen ari den egiaztatzeko modu argi bat izatea.

Ezartzeak ez du zertan hobetzea esan nahi. Eta, hain zuzen ere, horregatik, osasun-teknologia bat sortzen dituen emaitzen arabera ebaluatu beharko litzateke, eta ez eskaintzen dituen funtzionalitateen arabera soilik.

Horretarako, lehen urratsa da erakundearentzat "hobetzea" zer den zehaztea eta nola neurtuko den ezartzea.

"Hobetzea" zer den zehaztea

Dagoeneko ezarrita dagoen prozesu batean teknologia berri bat sartzen denean, nolabaiteko hobekuntza lortzea espero da. Hala ere, hobekuntzaren kontzeptua hainbat alderdirekin lotuta egon daiteke, eta ez du zertan gauza bera esan nahi erakunde guztientzat.

Ezarpenaren helburuaren arabera, erakunde batek honako alderdi hauetan bilatu ditzake hobekuntzak:

• Arreta-prozesuaren efizientzia: denborak edo administrazio-lanak murriztea.
• Arretaren kalitatea: prozesu koherenteagoak erraztea edo arretaren jarraitutasuna hobetzea.
• Emaitza klinikoak edo arretari lotutakoak: adierazle jakin batzuetan bilakaera hobea lortzea.
• Pazientearen eta profesionalaren esperientzia: sarbidea erraztea, oztopoak murriztea edo prozesuko esperientzia hobetzea.
• Arreta-gaitasuna: profesionalei paziente gehiagori arreta emateko edo haien jarraipena egiteko aukera ematea.
• Eragin ekonomikoa: kostu operatiboak murriztea, baliabideak optimizatzea edo inbertsioaren itzulera (ROI).

Zer neurtu ezarri aurretik

Osasun-teknologia berri bat ebaluatzeko lehen urratsa hura ezarri aurretik egin behar da. Hobetu nahi den prozesuak gaur egun nola funtzionatzen duen jakin behar da, gero emaitzak alderatu ahal izateko.

Hasierako egoera hori da abiapuntuko erreferentzia. Hura gabe, zaila izan daiteke zehaztea teknologia sartu ondoren ikusitako aldaketak benetan haren erabilerari zor zaizkion ala beste faktore batzuek eragin dituzten. Adibidez, zentro batek neur lezake taldeak gaur egun zenbat denbora ematen duen triajean eta kontsulta baten aurretik informazioa biltzen, eta balio hori erreferentziatzat erabil lezake gero tresnak lan-karga hori murriztea lortzen duen ebaluatzeko. Nexi Health-en kasuan, estimazioen arabera, aurreebaluazio klinikoan emandako denbora % 60ra arte murriztu daiteke; hobekuntza hori behar bezala baloratzeko, aurreko egoerarekin alderatu behar da.

Zehaztutako helburuetatik abiatuta, KPIak (Key Performance Indicators) ezar daitezke, hau da, prozesuaren funtzionamenduaren alderdi zehatzak neurtzeko aukera ematen duten adierazleak.

Adierazleak helburuaren arabera alda daitezke, baina ohiko dimentsio batzuk hauek dira:

KPI klinikoak eta arretari lotutakoak	Teknologia bereganatzeari buruzko KPIak	KPI ekonomikoak
Denborak	Erabilera	ROI
Profesionalen lan-karga	Profesionalen onarpena	Askatutako baliabideak
Gaitasuna	Erabiltzeari uztea	Gaitasun gehigarria
Jarraipena	Erabiltzeko erraztasuna	Pazienteko kostua
Detekzioa	Integrazioa	Ezartze-kostuaC

Helburua ez da dena neurtzea. KPIek lotura zuzena izan behar dute teknologiak konpondu nahi duen arazoarekin.

Pilotutik erabilera hedatzeko erabakira

Teknologia lehen fase batean ezarri ondoren, zehaztutako adierazleei dagozkien datuak bildu eta hasierako egoerarekin alderatu behar dira.

Ebaluazio horri esker, jakin daiteke zer aldaketa gertatu diren, zer arlotan sortu den balioa eta non dauden oraindik zailtasunak. Halaber, espero zenaren eta teknologia erabiltzean benetan gertatzen denaren arteko aldeak identifikatzeko aukera ematen du.

Emaitzek aurrerapenak erakuts ditzakete alderdi batzuetan, eta emaitza mugatuagoak beste batzuetan. Horrek ez du nahitaez esan nahi teknologiak funtzionatzen ez duenik. Baliteke prozesua egokitu behar dela, tresnaren integrazioa hobetu behar dela edo profesionalei hura bereganatzen lagundu behar zaiela adieraztea.

Prozesuko protagonisten iritziak ere, bereziki pazienteen eta profesionalenak, garrantzitsuak dira datuak interpretatzeko eta adierazle kuantitatiboek berez erakusten ez dituzten alderdiak hautemateko.

Horregatik, proiektu pilotu batek ez luke soilik balio behar teknologia baten erabilera hedatu ala ez erabakitzeko. Erakundearen benetako funtzionamenduan nola txertatu ikasteko ere balio behar du.

Emaitzak positiboak badira eta prozesua hazteko prest badago, hurrengo fasea haren eskalagarritasuna aztertzea da: ea emaitzei testuinguru zabalago batean eutsi dakiekeen, ea profesionalek beren lanean modu jasangarrian txerta dezaketen eta ea erakundeak erabilera hedatzeko behar diren baliabideak dituen.

Aldaketa neurtzea, ez teknologia soilik

Osasun-teknologia bat ez litzateke ebaluatu behar egiten duenaren arabera soilik, baizik eta arreta-prozesuan sortzen duen aldaketaren arabera.

Aldaketa hori ezagutzeko, hasierako egoera batetik abiatu, zer hobetu nahi den zehaztu, adierazle egokiak ezarri eta pilotuan lortutako emaitzak erabakiak hartzeko erabili behar dira.

Tresna batek ezin hobeto bete ditzake bere funtzionalitateak eta, hala ere, erakundean eragin esanguratsurik ez sortu. Horregatik, teknologia bereganatzeko edozein prozesu gidatu beharko lukeen galdera ez da soilik "zer egin dezake teknologia honek?", baita "zer arazo konpondu nahi dugu eta nola jakingo dugu lortu dugun?" ere.

Teknologia bereganatzea etengabeko ebaluazio- eta ikaskuntza-prozesu gisa ulertu beharko litzateke: neurtu, aztertu, egokitu eta, nahikoa ebidentzia dagoenean, erabilera hedatu.

Izan ere, osasun-teknologia baten benetako balioa ez datza erakunde batean txertatzean, baizik eta frogatzean hura txertatzeak hobetu nahi zen hura hobetzen duela.